Mijn geurreis door Frankrijk

TechnicoFlor

Ik begon in het zuiden, in de heuvels boven Marseille. Wat ik als eerste voelde was ondernemingsgeest, geen nostalgie. François-Patrick Sabater richtte het bedrijf in 1981 op; sinds 2025 leidt zijn zoon Christopher het.

Mijn indruk: een middelgroot bedrijf dat volwassen wordt. Eenenvijftig miljoen euro omzet, veertien parfumeurs en klanten in meer dan zeventig landen, dat is geen kleine werkplaats meer. Eén zin uit het bedrijf beviel me bijzonder: ‚Wij waren een mkb-bedrijf, nu zijn we een middelgrote onderneming.‘ Met de koop van Azur Fragrances in Mouans-Sartoux grijpen ze nu naar Grasse. Wie in deze branche wil meespelen, moet daarheen.

Aankomst in Grasse

Daarna reed ik de haarspeldbochten op naar Grasse. Wie er in mei is geweest, als de rozenvelden bloeien, weet waarover ik praat. De lucht smaakt bijna zoet.

Deze stad dankt haar roem aan een stank: in de 17e eeuw was Grasse een leerlooiersstad. Om de leergeur van handschoenen te bedekken, begon men ze te parfumeren. Uit die nood groeide een wereldindustrie.

Expressions Parfumées

Op het Plan de Grasse bezocht ik Expressions Parfumées, en het verhaal greep me meteen. In 1982 begon alles in een garage. Vandaag is het ongeveer 108 miljoen euro omzet, waarvan zo’n 87 miljoen naar de export gaat.

Voor mij is dat het bewijs dat je ook naast de reuzen groot kunt worden, als je snel en creatief bent en dicht bij de klant blijft. Het is het Silicon Valley-sprookje, alleen met jasmijn in plaats van software.

Payan Bertrand

Een paar straten verder wachtte Payan Bertrand. Het huis is sinds 1854 in familiehanden en exporteert negentig procent van zijn productie naar meer dan zestig landen.

Hier is geen pracht en geen show, maar wel een geautomatiseerde installatie die er alleen is voor geurcomposities. Mijn gedachte daarbij: dit is het soort familiebedrijf dat al honderdzeventig jaar gewoon levert, generatie na generatie.

Robertet

Toen kwam Robertet, in 1850 in Grasse opgericht en tot vandaag gecontroleerd door de familie Maubert. Met bijna 844 miljoen euro omzet is Robertet wereldmarktleider voor natuurlijke grondstoffen.

Ik stond daar en dacht: wat hier uit bloesems, harsen en wortels wordt gewonnen, belandt later in flacons die wereldwijd honderden euro’s kosten. Het heeft me geïmponeerd dat het bedrijf de hele weg, van het veld tot het afgewerkte parfum, volledig zelf in handen heeft.

Galimard — parfum voor de koning

De oudste halte was Galimard. In 1747 richtte Jean de Galimard, heer van Séranon en lid van het gilde van handschoenmakers-parfumeurs, zijn huis op. Hij leverde het hof van Lodewijk XV olijfolie, pommades en parfums waarvan hij de formules zelf had bedacht.

Stel je voor: jasmijnpommade voor Versailles, met de koets dwars door Frankrijk. Na de Tweede Wereldoorlog bracht de familie Roux het huis terug tot leven. Ik had het gevoel door bijna 280 jaar Franse geschiedenis te lopen.

Jean Niel — negen generaties

Voor mij was Jean Niel het echte hoogtepunt. Midden 18e eeuw werkten de broers Henry en Jean Niel als handschoenmakers. In 1779 specialiseerde Jean zich in geurgrondstoffen. Vandaag geldt het huis als de oudste nog actieve parfumfabriek in het Pays de Grasse, negen generaties lang familiegeleid en met eigen middelen gefinancierd.

Wat me het meest raakte, is dat eind 19e eeuw een vrouw, Marie-Claire Niel, de export de wereld in dreef, midden in de gouden eeuw van Grasse. Mijn conclusie: wie 245 jaar onafhankelijk blijft, heeft iets begrepen wat je op geen enkele business school leert.

Charabot — een hospitaal wordt parfumfabriek

Charabot heeft wellicht het avontuurlijkste verhaal. Na de Franse Revolutie verkocht de staat het kerkelijke hospitaal Saint-Jacques in Grasse. In 1799 werd het gebouw gekocht, en daaruit ontstond een parfumfabriek. Oprichter Jean-Joseph Hugues was oorspronkelijk timmerman.

Van kloostergebouw tot distilleerderij: uit hout en geloof werden bloemenoliën. In 2007 nam Robertet het huis over en heeft het inmiddels volledig geïntegreerd.

Mane — de finale

Tot slot reed ik naar het kleine bergdorp Le Bar-sur-Loup, naar de thuisbasis van Mane. Het huis is sinds 1871 familiebezit en zette in 2025 voor het eerst meer dan twee miljard euro om. Mane is het grootste huis in Franse handen en wereldwijd nummer vijf, achter Givaudan, dsm-firmenich, IFF en Symrise.

Samantha Mane zegt dat de onafhankelijkheid van de familie het mogelijk maakt ‚vooruit te denken, te investeren en moedige beslissingen te nemen‘. Als ondernemer kan ik dat alleen maar onderschrijven.